| بررسی روشهای آموزش قرآن در سیره اهلبیت(ع) و تطبیق آن با شیوههای نوین تربیت دینی |
| کد مقاله : 1494-5THEOCONF |
| نویسندگان |
|
امیرحسین علی اصغری *1، محمد تسلیمی1، محمدحسین رضایی1، محمدعلی پرهیزگار2، علی اصغر سام دلیری3 1دانشجوی کارشناسی رشته آموزش الهیات دانشگاه فرهنگیان، پردیس ایت اله طالقانی قم 2استادیار گروه آموزش الهیات،دانشگاه فرهنگیان،تهران،ایران 3استادیار گروه آموزش الهیات تخصصی،دانشگاه فرهنگیان،قم،ایران |
| چکیده مقاله |
| آموزش قرآن در نظام تربیت دینی، زمانی اثربخش و پایدار است که از سطح مهارتهای صوری مانند روخوانی و حفظ فراتر رفته و به فهم، تدبر و بهکارگیری آیات در زندگی منجر شود. سیره تربیتی اهلبیت(ع) نشان میدهد که معصومان(ع) در مواجهه با قرآن، از مجموعهای از روشها و راهبردهای آموزشی بهره میبردهاند؛ از جمله تلاوت معناگرا، پرسشانگیزی، تدریج در آموزش، توجه به تفاوتهای فردی، پیوند معرفت و محبت، مشارکتدادن متربی و تبدیل آیات به الگوی سبک زندگی. در نظریهها و رویکردهای معاصر تربیت دینی نیز، اصولی همچون یادگیری فعال و مشارکتی، آموزش مسئلهمحور، تربیت مبتنی بر تجربه، و توجه به ساحت عاطفی و هویتی متربی مورد تأکید است. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعه کتابخانهای، به تحلیل روشهای آموزش قرآن در سیره اهلبیت(ع) پرداخته و آنها را با برخی از شیوههای نوین تربیت دینی تطبیق میکند. دادهها از منابع روایی و تاریخی، تفاسیر معتبر شیعی و متون تربیتی معاصر استخراج و با روش تحلیل مضمون دستهبندی شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که میان سیره اهلبیت(ع) و اصول تربیت دینی نوین، همپوشانی گستردهای وجود دارد و بسیاری از الگوهای بهظاهر «جدید» تربیتی، ریشههایی عمیق در سنت اسلامی دارند. بر این اساس، بازطراحی برنامهها و روشهای آموزش قرآن در مدرسه و دانشگاه، با تکیه بر تلفیق سیره اهلبیت(ع) و دستاوردهای نوین تربیتی، میتواند به تعمیق فهم قرآنی، درونیسازی ارزشها و افزایش انگیزش پایدار برای انس با قرآن در میان متربیان کمک کند. |
| کلیدواژه ها |
| آموزش قرآن، سیره اهلبیت(ع)، تربیت دینی، یادگیری فعال، روشهای نوین تدریس، سبک زندگی قرآنی |
| وضعیت: پذیرفته شده |
