تأثیر آموزش مجازی بر تدریس الهیات و معارف اسلامی

کد مقاله : 1243-5THEOCONF

نویسندگان

زهرا کریمی پور *1، عباس عبدلی سجزی2، مژگان طهماسبی1 1دانشجو معلم 2استادیار

چکیده مقاله

گسترش آموزش مجازی در دهه‌های اخیر تحولات چشمگیری در ساختار نظام‌های آموزشی ایجاد کرده است. این تحولات به حوزه‌های علوم انسانی و به‌ویژه علوم دینی نیز سرایت یافته است. الهیات و معارف اسلامی، به‌عنوان شاخه‌ای از دانش که ذاتاً بر پایه تعامل معنوی، حضور اخلاقی و تربیت درونی استوار است، در مواجهه با محیط‌های یادگیری مبتنی بر فناوری، با چالش‌های ساختاری و فرآیندی چندجانبه روبه‌رو شده است. این مقاله با روش مرور نظام‌مند ادبیات (Systematic Literature Review)، به بررسی تأثیرات آموزش مجازی بر تدریس الهیات اسلامی در بستر بین‌المللی و اسلامی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مجازی، علاوه بر فرصت‌هایی چون گسترش دسترسی جغرافیایی، انعطاف‌پذیری زمانی و استفاده از رسانه‌های چندمدیا، چالش‌های جدی‌ای از جمله کاهش عمق تعامل معنوی، سطحی‌شدن محتوای دینی، ضعف در انتقال تجربه‌های عرفانی و بی‌ثباتی در تضمین کیفیت محتوای دیجیتال ایجاد کرده است. بر این اساس، چارچوبی ترکیبی، مبتنی بر اصول تربیت اسلامی و اصول طراحی آموزشی مدرن، برای بهینه‌سازی آموزش مجازی علوم اسلامی پیشنهاد می‌شود. این چارچوب بر سه محور اصلی استوار است: (1) بازتعریف نقش استاد به‌عنوان هدایت‌گر معنوی در فضای دیجیتال، (2) توسعه سکوهای هوشمند با قابلیت‌های اخلاقی-معنوی، و (3) استانداردسازی محتوای آموزشی توسط نهادهای صلاحیت‌دار دینی.

کلیدواژه ها

آموزش مجازی، الهیات اسلامی، معارف اسلامی، یادگیری الکترونیکی، فناوری آموزشی، تربیت دینی

وضعیت: پذیرفته شده