| بررسی اثربخشی الگوهای نوین تدریس در یادگیری دانشآموزان درس دین و زندگی |
| کد مقاله : 1129-5THEOCONF |
| نویسندگان |
|
حسین عساکره *1، هدایت نادریان2 1خوزستان بندرماهشهر شهرک طالقانی روبه روی مسجد جامع 2گروه معارف پردیس شهید ایزدپناه، دانشگاه فرهنگیان |
| چکیده مقاله |
| هدف پژوهش حاضر، بررسی نظاممند اثربخشی الگوهای نوین تدریس در یادگیری دانشآموزان درس دین و زندگی است. با توجه به اینکه روشهای سنتی عمدتاً بر انتقال مستقیم اطلاعات تکیه دارند و با نیازهای نسل جدید هماهنگ نیستند، ضرورت بررسی روشهای فعال، مشارکتی، مسئلهمحور، پروژهمحور، فناورانه و بازیوارسازی بیش از پیش احساس میشود. این مطالعه با رویکرد مروری نظاممند انجام شد. دادهها با جستجو در پایگاههای SID، ISC، NoorMags و Google Scholar و بر اساس معیارهای ورود شامل سال انتشار، نوع پژوهش، جامعه هدف و ارتباط مستقیم با موضوع گردآوری شد. مقالات منتخب با روش تحلیل مضمون و کدگذاری بررسی و یافتهها استخراج گردید. نتایج نشان میدهد الگوهای نوین تدریس در مجموع تأثیر مثبت و معناداری بر ابعاد مختلف یادگیری دینی دارند. الگوهای فعال و مسئلهمحور بیشترین نقش را در افزایش یادگیری مفهومی و تقویت درک اعتقادی داشتهاند. روشهای مشارکتی و پروژهمحور مؤثرترین الگوها در تغییر نگرش دینی و تقویت مهارتهای اجتماعی و اخلاقی دانشآموزان بودهاند. الگوهای فناورانه و بازیوارسازی نیز بیشترین تأثیر را بر افزایش انگیزش، تعامل و مشارکت داشتهاند و در برخی موارد به بهبود مهارتهای قرآنی کمک کردهاند. با این حال، پژوهشهای موجود دارای محدودیتهایی همچون نمونههای کوچک، نبود دادههای طولی، کمبود مطالعات مقایسهای و ضعف در ابزار سنجش نگرش دینی هستند. در نهایت، نتایج پژوهش نشان میدهد که استفاده ترکیبی و انعطافپذیر از الگوهای نوین، همراه با تقویت مهارتهای معلمان و بهرهگیری از فناوری آموزشی، میتواند اثربخشی تدریس درس دین و زندگی را بهطور معناداری ارتقا دهد. |
| کلیدواژه ها |
| الگوهای نویس تدریس، اثربخشی، یادگیری دینی، درس دین و زندگی، آموزش معارف اسلامی |
| وضعیت: پذیرفته شده |
